Prowadzenie młodych to pojęcie odnoszące się do opieki rodzicielskiej nad młodymi osobnikami zwierzyny w okresie ich rozwoju, aż do momentu osiągnięcia przez nie samodzielności. Proces ten obejmuje nie tylko ochronę przed zagrożeniami, ale również naukę orientacji w środowisku, zdobywania pokarmu oraz unikania drapieżników. Rodzice, a zwłaszcza samice, odgrywają kluczową rolę w ochronie młodych i zapewnieniu im przetrwania. W niektórych przypadkach, jak u saren czy dzików, samica prowadzi swoje młode w grupie rodzinnej, gdzie uczą się one podstawowych umiejętności niezbędnych do życia w naturze. Okres prowadzenia młodych trwa różnie długo w zależności od gatunku zwierzyny, a młode stopniowo zdobywają samodzielność i zdolność do życia bez bezpośredniej opieki dorosłych osobników.

Samica prowadząca młode to samica zwierzyny opiekująca się potomstwem i prowadząca je w okresie młodości. Odgrywa ona ważną rolę nie tylko w ochronie młodych przed drapieżnikami, ale także w nauce podstawowych umiejętności niezbędnych do przetrwania. W przypadku zwierzyny płowej, takiej jak jeleń, daniel czy sarna, samica często prowadzi młode aż do momentu ich usamodzielnienia, zapewniając im bezpieczeństwo i pomagając w nauce właściwych zachowań. Samice prowadzące młode są zazwyczaj bardzo opiekuńcze i ostrożne podczas poruszania się w terenie, aby chronić potomstwo przed niebezpieczeństwem. Po usamodzielnieniu się młodych samice zwykle wracają do grupy lub stada, natomiast młode kontynuują swój rozwój już bez bezpośredniej opieki matki.

Wyrażenia takie jak "Prowadzenie młodych" nie są jedynie językowe – są również emocjonalne. polowanie w Afryce, polowania na dziki