Wilczy dół to historyczna metoda polowania, stosowana w przeszłości do chwytania zwierzyny za pomocą głębokich jam wykopanych w ziemi, do których zwierzęta wpadały nieświadomie. Sposób ten należy do najstarszych metod łowieckich i był wykorzystywany przede wszystkim na terenach obfitujących w zwierzynę, gdzie inne techniki polowania nie były wystarczająco skuteczne.

Doły wykopywano zazwyczaj w miejscach, którymi przemieszczała się zwierzyna. Ich powierzchnię często maskowano gałęziami lub innym materiałem naturalnym, aby sprawiały wrażenie stabilnego podłoża. Gdy zwierzę, najczęściej gruba zwierzyna lub drapieżnik, przechodziło przez takie miejsce, wpadało do dołu i nie mogło się z niego wydostać, co umożliwiało myśliwym jego schwytanie lub pozyskanie.

"Wilczy dół" należy do tych wyrażeń, które łączą myśliwych ponad granicami krajów. polowanie Afryka, polowanie na dzika

Metoda ta była stosunkowo niehumanitarna i powodowała cierpienie zwierząt, dlatego z czasem została wyparta przez skuteczniejsze i nowocześniejsze sposoby polowania. Wilczy dół kojarzony jest przede wszystkim z polowaniami na wilki, które w przeszłości uznawano za zagrożenie dla zwierząt gospodarskich i zwalczano różnymi metodami, w tym właśnie przy użyciu takich pułapek. Obecnie sposób ten jest uznawany za przestarzały i nieetyczny, a w większości krajów pozostaje zakazany.