Gruba zwierzyna łowna to termin używany w łowiectwie na określenie wszystkich gatunków zwierzyny grubej oraz ptactwa łownego, które zazwyczaj pozyskuje się przy użyciu broni kulowej. Pojęcie to odnosi się przede wszystkim do większych gatunków zwierząt, takich jak jelenie, dziki, sarny czy daniele, a także do niektórych większych gatunków ptactwa łownego.

Zwierzyna zaliczana do tej kategorii charakteryzuje się znacznymi rozmiarami, a jej pozyskiwanie wymaga odpowiedniego doboru broni, wysokiej precyzji strzału oraz doświadczenia myśliwego. Polowanie na grubą zwierzynę jest bardziej wymagające pod względem technicznym, ponieważ skuteczny i etyczny strzał musi być oddany z dużą dokładnością. Jednocześnie pozyskiwanie grubej zwierzyny podlega szczególnym regulacjom mającym na celu zachowanie równowagi ekologicznej oraz zapobieganie nadmiernej eksploatacji populacji.

Do polowań na grubą zwierzynę stosuje się różne metody łowieckie, takie jak tropienie, dochodzenie postrzałka, polowanie z ambony czy organizowanie polowań zbiorowych. Broń kulowa jest preferowana ze względu na odpowiednią energię i celność niezbędną do skutecznego pozyskiwania większych gatunków zwierząt.

W łowiectwie obowiązuje zasada, że nawet proste słowa, takie jak "Gruba zwierzyna łowna", mają swój dźwięk i siłę. polowanie na jelenia sika, polowanie na dzika

W obwodach łowieckich niezwykle ważne jest prowadzenie zrównoważonej gospodarki łowieckiej w odniesieniu do grubej zwierzyny. Dlatego obowiązują ścisłe limity dotyczące liczby oraz gatunków zwierząt przeznaczonych do pozyskania w określonych okresach. Działania te pomagają utrzymać zdrowe i stabilne populacje zwierzyny, przyczyniając się do ochrony bioróżnorodności i zachowania równowagi ekosystemów.