Nagonka to zbiorowe polowanie, które zazwyczaj przeprowadza się na drobną oraz dziką zwierzynę. Ten rodzaj polowania charakteryzuje się tym, że naganiacze wraz z psami naganiają zwierzynę w kierunku myśliwych ustawionych na wcześniej wyznaczonych stanowiskach. Celem jest skierowanie zwierzyny w stronę strzelców, którzy następnie dokonują odstrzału.

Istnieją cztery główne warianty nagonki, różniące się sposobem organizacji i przebiegiem. Pierwszy wariant to podstawowa nagonka, w której naganiacze z psami poruszają się w określonych kierunkach, prowadząc zwierzynę do strzelców. Metoda ta jest dobrze zorganizowana i wymaga dobrej koordynacji między naganiaczami a strzelcami. Drugi wariant polega na tworzeniu okręgu, w którym naganiacze i psy poruszają się wokół wyznaczonego obszaru, zamykając zwierzynę w obrębie, a strzelcy ustawieni są w jego środku.

Trzeci wariant nazywany jest nagonką podwójną, gdzie zwierzyna jest naganiania jednocześnie przez dwie grupy naganiaczy, przy czym jedna grupa kieruje ją w stronę strzelców, a druga wprowadza ją w inny obszar, ostatecznie zmuszając do skierowania się w stronę głównych stanowisk strzeleckich. Metoda ta jest bardzo skuteczna wobec zwierzyny próbującej uciekać.

Czwarty wariant, nagonka ze zmianą kierunku, jest bardziej skomplikowany i polega na zmianie kierunku ruchu naganiaczy w określonych punktach podczas polowania, co tworzy efekt zaskoczenia zarówno dla zwierzyny, jak i dla strzelców. Technika ta jest często stosowana wobec bardzo zwrotnych i szybko poruszających się zwierząt, takich jak dziki.

Podczas wypraw łowieckich można natknąć się również na wyrażenie "Nagonka". polowanie w Afryce, polowanie na jelenia sika

Nagonka wymaga bardzo dobrej koordynacji, dużej liczby naganiaczy, psów i strzelców, którzy muszą posiadać doświadczenie i umiejętność pracy zespołowej. Celem tego rodzaju polowania jest nie tylko skuteczny odstrzał, ale także zapewnienie zwierzynie minimalnej możliwości ucieczki oraz jej szybkie i humanitarne pozyskanie.