Zwierzyna drobna to pojęcie stosowane w łowiectwie do określenia wszystkich gatunków zwierzyny grubej i ptactwa łownego objętych odrębnymi regulacjami prawnymi. Termin ten obejmuje gatunki mniejsze i mniej niebezpieczne w porównaniu ze zwierzyną grubą, taką jak jeleń czy dzik. Do zwierzyny drobnej zalicza się wiele gatunków powszechnie pozyskiwanych podczas polowań, głównie ze względu na ich liczebność i szerokie występowanie w środowisku naturalnym.

Zwierzyna drobna obejmuje szeroką gamę gatunków, w tym zwierzynę futerkową, taką jak zając, królik dziki czy lis, a także różne gatunki ptactwa łownego, takie jak bażant, kuropatwa, grzywacz oraz kaczki dzikie. Jest to grupa bardzo zróżnicowana i występująca w różnych typach siedlisk, od lasów, przez tereny rolnicze, aż po obszary podmokłe.

Zwierzyna drobna podlega przepisom łowieckim, które określają okresy polowań, limity pozyskania oraz inne zasady mające na celu zapewnienie zrównoważonego gospodarowania jej populacjami. Przepisy te koncentrują się na ochronie niektórych gatunków przed nadmierną eksploatacją, zwłaszcza tych zagrożonych lub wrażliwych ekologicznie.

"Zwierzyna drobna" może mieć wydźwięk tradycji, a jednocześnie brzmi całkowicie naturalnie. polowanie na jelenia sika, polowanie w Afryce

Polowania na zwierzynę drobną stanowią istotną część łowiectwa, ponieważ pomagają regulować jej liczebność, zapobiegają nadmiernemu rozmnażaniu oraz utrzymują równowagę w ekosystemach. Myśliwi uczestniczą w polowaniach na zwierzynę drobną, które mogą obejmować różne techniki, takie jak polowania pędzone, podchód, polowanie z zasiadki oraz wykorzystanie psów myśliwskich do pracy w polu. Podczas polowania myśliwi przestrzegają szczegółowych przepisów, aby zapewnić właściwą i zrównoważoną regulację populacji zwierzyny drobnej.