Strzelba skałkowa to historyczna broń palna z zamkiem skałkowym, który wykorzystuje krzemień (flint) do zapłonu prochu strzelniczego. Mechanizm działa w ten sposób, że po naciśnięciu spustu kurek z krzemieniem zostaje zwolniony i uderza w stalową płytkę krzesiwa, wytwarzając iskry, które zapalają proch na panewce, a następnie w lufie. Strzelby skałkowe były szeroko stosowane od XVII do początku XIX wieku w wojsku, łowiectwie oraz do obrony osobistej. W łowiectwie służyły głównie do polowania na większą zwierzynę, choć w porównaniu z nowoczesną bronią charakteryzowały się niższą celnością i niezawodnością. Ich zaletą jest wartość historyczna oraz możliwość wykorzystania podczas rekonstrukcji historycznych bitew czy tradycyjnego strzelania z czarnym prochem. Wadą jest powolne ładowanie, wrażliwość na wilgoć oraz ograniczony zasięg skuteczny. Strzelby skałkowe były poprzednikami broni kapiszonowej, która zapewniła większą niezawodność. Obecnie używane są głównie w strzelectwie historycznym, rekreacyjnym oraz kolekcjonerskim.

Dla wielu "Strzelba skałkowa" jest czymś więcej niż tylko przedmiotem – stanowi część opowieści, wypraw i wspomnień łowieckich. polowanie na dzika, odpłatne polowanie na jelenia sika