Wycieranie poroża to proces, podczas którego zwierzyna, zwłaszcza sarny i inne gatunki jeleniowatych, usuwa scypuł z wykształconego poroża poprzez wycieranie go o drzewa i krzewy. Proces ten zachodzi w okresie, gdy poroże zakończyło już wzrost, a zwierzę pozbywa się miękkiej i silnie ukrwionej skóry pokrywającej świeżo wyrośnięte poroże. Wycieranie ma dla zwierzęcia nie tylko znaczenie praktyczne, ale również behawioralne, ponieważ stanowi sposób przygotowania poroża do okresu godowego oraz znakowania terytorium.

Ponadto wycieranie poroża może powodować uszkodzenia kory i łyka drzew oraz krzewów, o które zwierzyna się ociera. Tego rodzaju szkody są częstym problemem na terenach leśnych, gdzie występuje duże zagęszczenie zwierzyny. Szczególnie w okresie wiosennym samce wielokrotnie wycierają poroże o młode drzewa i krzewy, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do osłabienia ich wzrostu, a nawet zamierania. Zjawisko to częściej występuje na obszarach o wysokiej liczebności zwierzyny oraz sprzyjających warunkach rozwoju poroża.

Podczas wycierania dochodzi do oczyszczania i ostatecznego kształtowania poroża, co stanowi element zachowań związanych także ze znakowaniem terytorium oraz manifestowaniem dominacji. Zwierzyna nie tylko usuwa scypuł, lecz niekiedy również uszkadza roślinność w ramach zachowań terytorialnych lub rywalizacji z innymi samcami. Długotrwałe uszkadzanie tych samych drzew może prowadzić do deformacji ich wzrostu lub utraty części korony. Proces ten ma więc podwójne znaczenie – zwierzę przygotowuje poroże do pełnienia jego funkcji biologicznych, a jednocześnie wpływa na lokalny ekosystem.

Wielu myśliwych zna "Wycieranie poroża" już od swoich początków. polowanie w Afryce, polowania na dziki