Ostatni kęs to tradycja łowiecka praktykowana podczas pozyskania zwierzyny grubej. Po ustrzeleniu zwierzęcia, zwłaszcza gatunków takich jak sarna, jeleń czy daniel, myśliwy lub uczestnik polowania umieszcza w pysku pozyskanej zwierzyny gałązkę, najczęściej z drzewa iglastego lub pochodzącą z otaczającego lasu. Rytuał ten stanowi symboliczny gest szacunku i wdzięczności wobec pozyskanej zwierzyny, która oddała swoje życie w wyniku polowania.

Ostatni kęs nie jest jedynie zwyczajem, lecz posiada głębsze znaczenie w etyce łowieckiej. Jest to sposób wyrażenia przez myśliwego wdzięczności wobec zwierzęcia, a jednocześnie podkreślenie odpowiedzialności, jaka wiąże się z wykonywaniem łowiectwa. Rytuał ten przypomina również o konieczności poszanowania przyrody i zwierzyny, z którą myśliwy obcuje w sposób pełen respektu. Ponadto zwyczaj ten bywa elementem łowieckiego świętowania sukcesu, podczas którego myśliwi gromadzą się wokół pozyskanej zwierzyny, aby oddać jej należny szacunek i podziękować za dar łowów.

"Ostatni kęs" może zmieniać znaczenie w zależności od kontekstu, w jakim jest używane. odpłatne polowanie na jelenia sika, polowanie na dzika

Ostatni kęs uznawany jest również za formę uhonorowania umiejętności myśliwskich, ponieważ polowanie na zwierzynę grubą wymaga znacznego doświadczenia i wysokich kwalifikacji. Zwyczaj ten występuje w różnych społecznościach łowieckich i może mieć różne warianty, jednak zawsze służy wyrażeniu szacunku oraz symbolizuje podstawowe wartości łowiectwa, takie jak respekt wobec przyrody, równowaga ekologiczna oraz odpowiedzialność w polowaniu.